Hayat diye başlayarak kurduğumuz her cümlenin sonu bir hikaye anlatır aslında.Ve bugün bir hikaye bir hayat dersi verdi bana. Bir yaz sabahı küçük ama serinliğinden faydalanmak için ağaçlarla saklanmış  bir parka yolum düştü.

   Bu mütevazi parkla tezatlık oluşturan şık giyimli oldukça hoş ve bakımlı bayanın , her sabah aynı saatlerde arabasına binerken seyrettiğim,  hayranlığın yanında bu kadar kibirli  ve soğuk belki de kendini beğenmiş bulduğum için birazda öfkelendiğim bayanın da orda bankta oturduğunu  görünce şaşırdım.İlk kez bu kadar yakın mesafeden görebildiğim gözlerindeki hüzünden etkilenmemek mümkün değildi. Selamıma selam derken yüzünde yayılan o sıcak gülümsemeye rağmen gözlerindeki derinlik ve hüzün yanına oturmak için izin istememe sebep oldu. Sanırım eşiniz ve çocuğunuz dememe kalmadan  biraz ilerdeki baba ve küçük kız çocuğundan   gözlerini ayırmadan "ben evli değilim" dedi.Uzun bir sessizlikten sonra dalgın bir ifadeyle "babamı kaybedeli 5 yıl oldu .Bir baba kız ilişkisi nasıldır bilmiyorum .Bırak babamın parka getirmesini, bana sarıldığını bile hatırlamam .Belki bu sebeple evlenmeyi reddettim sürekli. Kızım olduğunda eşimin ona sarılıp oyunlar oynamasını kıskanmak, belkide yadırgamaktan korktuğum için bu konuyu sürekli reddettiğimi anladım bilinçaltımda ... Biliyor musunuz ? " dedi ve devam etti "bir ablam var benden çok daha şanslı , hem anne hemde baba ilişkisini doyasıya yaşayabildi .Babam annesiz kaldığı için ,annem üvey anne olmadığını anlatmak için belkide çok daha fazla ilgilendiler onunla.O sebeple babam öldüğünde ağlamak hakkı daha çok onundu. Ben ise gözyaşlarımı saklamak zorunda kalmıştım.Yaşanmamışlıklar özlem duymamayımı gerektirir sizce " diye sordu, cevabı beklemeden "mümkün mü?" dedi."Ne zaman baba özlemini hissetsem mezarına gidip içimdeki kızgınlığı öfkemi dile getirmemek, onu üzmemek için bu parka gelir baba ve kız çocuğunun parkta eğlenmelerini seyrederek canımı acıtırım ki bu özlemime gem vurabileyim".
  Dertleşmek değildi niyeti sadece düşüncelerini yüksek sesle dile getirmişti ve bana sadece utanmak kalmıştı. Uzaktan kendi kendime ona giydirdiğim karakterin esasında küçük bir kızın kendini daha fazla incinmekten korktuğu için kalkanı olduğunu anlamak beni rahatsız etmişti.Yargılanmayı sevmezken , yargılamak belkide en pervasız tavırlarımızdan biri değil midir ? ...

GİZEM...